هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان بود

نفس ها ابر و یک شاعر که شعرش وصف زندان بود

زمستان در زمستان بود غبار آلوده مهر و ماه

زمین دلمرده و آهی بلند و آسمان کوتاه

و کوته آسمان غمزده بر ماتمی سنگین می گریید

زمین مرده را در بر گرفته آسمان غمگین می گریید

خبر در کهکشان پیچید:«زمین در آسمان جان داد»

زمین مردار بود، مردار؛ که آمد قاصدک با باد!

ادامه مطلب

من یه موشم  یه موش  کوچیک زار

که با این حال نزار

پشت این کوه بلند تو دل جنگل تار

با این آخرین رمق، رو تن خشک چنار 

می نویسم از خودم، تا بمونه یادگار

بجز این چنار خشک، دو سه تا برگ درشت

که بهم زنجیرن اینجا مث انگشت

مث مشت

ادامه مطلب

ادامه مطلب

شهنشاهی که نامش«راد» داره
هزاران قصر و گوهرشاد داره

ونیز و رشت و تبریز و دوقارون
پاریس و لندن و بغداد داره

ادامه مطلب

بچه ها با اشاره خندیدند، بر من بی قواره خندیدند

وصله های کت مرا دیدند، بر کت پاره پاره خندیدند

کودکان کفر من سر آوردند، چونکه لب را به خنده وا کردند

تا به بنده نظاره افکندند، در پس هر نظاره خندیدند

ادامه مطلب

بنوشته این ترانه در قلب یک فسانه

که خوابیده شبانه، شهی اندر خزانه

ناگه بدید از خاک، آمد برون ضحاک

دو افعی خطرناک، برون زد از دو شانه

ادامه مطلب

فصل ما، فصل ناب تغییر است فصل ترجیع بند "تقصیر" است

فصل توضیح منطق تیر است فصل توزیع حد و تعزیر است

فصل پرواز با پری بسته، فصل حق مسلم هسته!

فصل اجلاس های پیوسته فصل تحریم و فتح تاخیر است!

ادامه مطلب

ای آنکه نشسته ای بر آن تخت بلند

اما نه کریمی و نه خانی و نه زند

لطف تو به ما نمی رسد شاهنشاه

خیری کن و مرحمت مفرمای گزند

های، مردان دلیر

آرش پیکانگیر

کوروشیان کبیر

رادمردان اصیل

در همین ملک جمیل:

به هزاران سند و مدرک و برهان و دلیل

«کام ملت تلخ است»

ادامه مطلب